Rabin, działacz syjonistyczny, socjolog i publicysta. Poseł na Sejm II RP pierwszej, drugiej i trzeciej kadencji. Urodzony we Lwowie  w 1870 r., zmarł w Krakowie w 1936 r.

Pochodzący z rodziny lwowskich chasydów Thon po ukończeniu jesziwy wyjechał na studia filozoficzne do Berlina i tam ukończył seminarium rabinackie. Po studiach zamieszkał w Krakowie, gdzie od 1897 r. pracował jako rabin w postępowej synagodze Tempel. Był twórcą ruchu syjonistycznego w Galicji. Wraz z Teodorem Herzlem zorganizował w 1897 r. I Kongres Syjonistyczny w Bazylei.
Pełnił funkcje prezesa Organizacji Syjonistycznej Zachodniej Galicji, następnie Małopolski Zachodniej i Śląska, członka Komitetu Wykonawczego Światowej Organizacji Syjonistycznej, przywódcy "Et Liwnot".

Zainicjował powstanie Żydowskiej Rady Narodowej w 1918 r., która została później przekształcona w Żydowską Samoobronę.
W 1919 r. brał udział w konferencji pokojowej w Paryżu jako wiceprzewodniczący delegacji żydowskiej. W tym samym roku został wybrany na posła do Sejmu i sprawował tą funkcję przez kolejne kadencje aż do śmierci. W 1925 roku był współinicjatorem ugody polsko-żydowskiej zawartej za rządów Władysława Grabskiego.

Autor książek o historii syjonizmu oraz artykułów filozoficznych i socjologicznych.

Został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ul. Miodowej w Krakowie.