Poemat o Rodanie w XII pieśniach. Lou Pouèmo dóu Rose en XII cant

Frederic Mistral (ur. 1830 w Maillane, zm. 1914 w Maillane) – francuski poeta, filolog i leksykograf tworzący w dialekcie prowansalskim języka oksytańskiego. Najwybitniejszy pisarz grupy felibrów, dążącej do odnowy kulturowego dziedzictwa Prowansji. Za jego najsłynniejsze dzieło uchodzi poemat epicki w 12 pieśniach Mirejo. W 1904 r. uhonorowano go Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury. Dzięki otrzymanej nagrodzie odnowił jeden z renesansowych pałaców w Arles i umieścił w nim kolekcję Museum Arlezjańskiego, które rozpoczęło swoja działalność w 1899 r.
Jego przesiąknięta tradycja romantyczną poezja ukazuje przede wszystkim sielską atmosferę rodzinnego regionu.

Lou souleu me fai cantá. Słońce śpiewać mi każe. Ta dewiza Mistrala rozjaśnia tajemnicę całej poetyckiej twórczości Południa. […]

Krytyka uważa ten poemat za najbardziej dojrzały spośród dzieł Mistrala, zarówno pod względem formy, jak rozległości poruszanych tematów i wątków, zawsze jednak związanych z rzeką. Mnogość świetnie zarysowanych postaci: żeglarzy, ludzi rzeki, Wenecjanek, domniemanego następcy tronu holenderskiego, ślicznej dziewczyny z Malatra, kupców, żywe dialogi. Akcja poematu toczy się około roku 1820. To kopalnia legend, obyczajów, opisów pejzaży; postaci historyczne sąsiadują z mitami, opisy uczt i jarmarku przeplatają się z czysto technicznymi opisami łodzi, zaprzęgów… a rzeka zamieszkana przez nimfy, Dracha, ptactwo, zwierzęta i ryby płynie nieporuszona, pod zmiennym niebem, w słońcu, we mgle, wietrze, ulewie, wśród powodzi i suszy.

Jak oznajmia Mistrz Apian: es lou roudan dóu mounde, sus la ribiero tout pòu se vèire. [na rzece można zobaczyć wszystko: Rodan to ślad świata]. Można by też powiedzieć, że to koleina świata, bruzda świata, bo w czasie podróży rzeka staje się miejscem spotkań zjawisk i zdarzeń przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Po drodze pozdrawia się tych, którzy władali Rodanem (que sus Rose à-de-rèng an fan l’empèri); Mistral wymienia Hannibala, Cezara, Bosonidów, Karola Wielkiego, książąt Orange, Dianę z Poitiers, świętego Ludwika, papieży wygnanych z Awinionu, Napoleona, pokonanego w drodze na Elbę… Przeciwstawia im dumnych prowansalskich pasterzy, którzy idą „z kosturem w ręku, grając na piszczałce. Po szreni zległej na szerokich halach pną się do góry, zdobywają szczyty!”.

(ze wstępu)

Wymiary 16.8 x 24 cm
Autor

Tłumaczenie

Elżbieta Jogałła

ISBN

978-83-7866-544-1

Oprawa

miękka

Język

polski, prowansalski

Możesz lubić także…